Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej

25 czerwca 2018

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej w Tychach 

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej przy ul. Legionóe Polskich w Tychach 

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej – nawet jeśli nie jesteś naszym podopiecznym – na podstawie opinii uzyskanej w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka BEZPŁATNIE zrealizujesz zajęcia w ramach Wczesnego Wspomagania Rozwoju (WWR).

.

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej przy ul. Legionóe Polskich w Tychach.

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej przy ul. Legionóe Polskich w Tychach.

.

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej

.

Wszystkich Zainteresowanych ofertą zapraszamy do odwiedzin w Naszym Przedszkolu pod adresem: 

.

43-100 Tychy osiedle L.

ul. Legionów Polskich 36 b.

Phone: +48 698 035 035

E-mail: pracowniaedukacyjna@onet.pl

Website: www.pracownia-edukacyjna.pl

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny .

• Specjalistyczny Punkt Przedszkolny .

• Gabinet Terapeutyczny w Tychach .

.

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej – oferta

.

• specjalista w zakresie Autyzmu / ZA.

• oligofrenopedagog.

• rehabilitant.

• logopeda.

• psycholog.

• pedagog.

• surdopedagog.

• tyflopedagog.

.

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej – warto wiedzieć

.

REHABILITACJA [łac.], med. zorganizowane współdziałanie lecznictwa ogólnego i usprawniającego, reedukacji psych. i zawodowej (readaptacja, reaktywizacja, rewalidacja). Celem jest przystosowanie do normalnego życia w społeczeństwie osób, które wskutek wad wrodzonych lub nabytych, choroby lub urazu są kalekami bądź doznały przemijającej lub trwałej utraty zdrowia i stały się inwalidami okresowo lub na stałe (inwalidztwo).

Rehabilitacja jest procesem społ., który przy wykorzystaniu najnowszych zdobyczy nauk med. i techn. przywraca w optymalnych granicach sprawność uszkodzonych lub upośledzonych układów:

• nerwowego.

• statyczno-motorycznego. 

• krążenia i oddychania. 

• pokarmowego. 

• moczowo-płciowego i in.

Rehabilitacja przywraca poszkodowanym poczucie własnej wartości społ. i zawodowej oraz należne im miejsce w rodzinie i społeczeństwie.

Poszczególne metody rehabilitacji. znane są od dawna; wiążą się one z rozwojem medycyny w ciągu wieków. W cza-sach staroż. szeroko stosowano gimnastykę leczniczą. Była ona wówczas gł. składową leczenia niektórych schorzeń wewn. lub urazów.

Problematyka rehabilitacji w szerokim znaczeniu, jak i sam termin, pojawiły się po I wojnie światowej, kiedy w związku z intensywnym rozwojem cywilizacji, ilości i szybkości środków transportu, rozbudową i mechanizacją przemysłu narastać zaczęła liczba wypadków przy pracy i urazów. Postęp medycyny pozwolił na ratowanie życia ludziom (do owych czasów często skazanym na śmierć), których stan wymagał jednak rehabilitacji w celu przywrócenia ich społeczeństwu.

Zakres rehabilitacji ulegał ewolucji. Początkowo obejmowano nią chorych, którzy zakończyli podstawowe leczenie w szpitalu.

Rehabilitację uważano za trzecią fazę leczenia, za leczenie konwalescencyjne, za doleczanie. Powstały specjalne ośrodki rehabilitacyjne, które w ramach leczenia ambulatoryjnego lub stacjonarnego podejmowały próby zmniejszenia inwalidztwa u ludzi z ukończonym już konwencjonalnym procesem terapeutycznym.

.

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej – rehabilitacja cd.

.

Okazało się, że potraktowanie rehabilitacji jako trzeciej fazy leczenia prowadzi do wystąpienia w ustroju szeregu zmian wtórnych, zarówno psych., jak i morfologicznych, które uniemożliwiają rekonstrukcję zdolności do samodzielnego życia. W przypadkach lżejszych powstawały wyraźne trudności w adaptacji do pełnego, prawidłowego życia społecznego. Stąd rehabilitacja w nowoczesnej medycynie stała się integralną składową postępowania leczniczego poszczególnych dyscyplin klinicznych od pierwszego zetknięcia z chorym, dążąc do przywrócenia mu zdrowia nie tylko jako jednostce, lecz przede wszystkim jako czynnemu członkowi społeczeństwa. Nie tylko przywrócenia mu funkcji fizjol., lecz również funkcji społ. i zawodowych.

Obecnie rozróżnia się trzy zasadnicze rodzaje rehabilitacji: leczniczą, społeczną i zawodową.

Hospitalizacja lecznicza, prowadzona w jednostkach lecznictwa otwartego i zamkniętego, zapobiega rozkojarzeniu czynności układów ustrojowych i powikłaniom, które w warunkach stereotypu życia szpitalnego mogłyby prowadzić do inwalidztwa. Przyspiesza za pomocą oddziaływania psych. i fizykoterapii procesy naturalnej regeneracji ustrojowej po przebytej chorobie. W przypadku trwałych uszkodzeń morfologicznych działa w kierunku zmniejszenia zakresu inwalidztwa, dążąc do przyspieszenia procesu kompensacji, i steruje naturalnym procesem kompensacyjnym w ustroju.

Kieruje procesem adaptacji całego ustroju do częściowego inwalidztwa, gdy nie można go uniknąć w wypadku powstania takich zmian organicznych, których procesy fizjol. nie mogą wyrównać.

Hospitalizacja społeczna polega na umożliwieniu człowiekowi z trwałymi uszkodzeniami optymalnego przystosowania się do warunków środowiska zewn., aby mógł się stać w pełni aktywnym członkiem społeczeństwa.

Kuracja społeczna przebiega przy współdziałaniu organizacji społ. i najczęściej – instancji państwych, które dopomagają w organizacji nowych warunków bytowania, zwłaszcza w środowisku bezpośrednio otaczającym chorego oraz środowisku zawodowym, w organizacji środków lokomocji. Również w zapewnieniu podstaw materialnych dla zabezpieczenia bytu rodzin, w zapewnieniu możliwości korzystania z dóbr kulturalnych i społecznych.

Rehabilitacja zawodowa stanowi zorganizowany proces przystosowania inwalidy do warunków pracy zawodowej przez przystosowanie go do pracy w jego dawnym zawodzie, przy wykorzystaniu pomocy techn. i różnych innych ułatwień (np. ułatwień zapewnionych przez rehabilitację społeczną), przez przeszkolenie go w nowym zawodzie, jeśli wskutek schorzenia lub doznanego kalectwa utracił zdolność do pracy w dotychczasowym.

.

Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej – rehabilitacja cd.

.

Rehabilitacja obejmuje praktycznie wszelkie schorzenia i kalectwa, przybierając różne formy, ze względu na rodzaje schorzeń; wskutek szczególnego znaczenia społ. pewnych grup inwalidztwa rozróżnia się:

1) schorzenia narządu ruchu prowadzące do inwalidztwa i zaburzeń w następstwie chorób ortopedycznych i urazów, chorób chirurgicznych, neurologicznych i neurochirurgicznych oraz reumatologicznych.

2) choroby układu krążenia i oddechowego.

3) choroby umysłowe.

4) ślepotę, głuchoniemotę, głuchotę.

Dla pierwszej grupy schorzeń organizuje się oddziały rehabilitacji w szpitalach ogólnych oraz przy klinikach i oddziałach ortopedycznych i chirurgii urazowej, działy rehabilitacji w lecznictwie otwartym, ośrodki rrhabilitacji poszpitalnej, najlepiej prowadzone w uzdrowiskach oraz ośrodki r. kompleksowej, do których kieruje się chorych z trwałymi uszkodzeniami poszczególnych narządów, np. po chorobie Heinego-Medina.

Rekonwalescencję chorych grupy drugiej i trzeciej prowadzą oddziały, szpitale i kliniki specjalistyczne, ponadto przychodnie higieny psych. dla umysłowo chorych.

W grupie czwartej r. prowadzą gł. różne stowarzyszenia (w Polsce  Poski. Związek Niewidomych i Polski Związek Głuchych), pod kierunkiem lekarzy specjalistów – okulistów i otolaryngologów.

W rehabilitacji dzieci i młodzieży dużą rolę odgrywa pedagogika specjalna.

W leczniczej i usprawniającej r. schorzeń narządu ruchu zasadnicze znaczenie (oprócz protetyki) ma zespół pięciu kooperujących ogniw stanowisko asystenta społ., zapewniające pełny wywiad. społ., na podstawie któreg nadaje się kierunek rekonwalescencji społecznej i zawodowej, następnie kinezyterapia (leczenie ruchowe, obejmujące m.in. gimnastykę leczniczą), ergoterapia (leczenie pracą), psychoterapia i fizykoterapia.

.

.

 

Comments are closed.