Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny w Tychach 

dla dzieci z Autyzmem, zespołem Aspergera, Afazją i sprzężeniami 

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny – przedszkole jest BEZPŁATNE dla dzieci, które posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego.

Pracownia Edukacyjna Profesjonalny Punkt Przedszkolny – dane: 

.

Pracownia Edukacyjna Profesjonalny Punkt Przedszkolny – KONTAKT

.

43-100 Tychy osiedle L.

ul. Legionów Polskich 36 b.

Phone: +48 698 035 035 

E-mail: pracowniaedukacyjna@onet.pl 

Website: www.pracownia-edukacyjna.pl

Specjalistyczny Punkt Przedszkolny .

Gabinet Terapeutyczny w Tychach .

• Zespół WWR w Pracowni Edukacyjnej .

.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny

 

 

 

Pracownia Edukacyjna

.

• Dziecko autystyczne w przedszkolu.

• Autyzm to zaburzenie dotyczące osób.

• Dzieci przewlekle chore.

• Funkcjonowanie osób z autyzmem.

• Autyzm w szkole.

• Jak nerwy mogą wpłynąć na ciążę.

• Co robi twoje dziecko.

• Stres w ciąży.

• Specyficzne, nietypowe zachowania dzieci.

• Autyzm definicja.

• Praca z dzieckiem z autyzmem.

• Autyzm leczenie.

• Dziecko w brzuchu.

• Autyzm wczesnodziecięcy przyczyny, objawy, terapia.

• Przedszkole integracyjne dla dzieci z autyzmem.

• Jak postępować z dzieckiem z autyzmem.

• Objawy autyzmu.

• Co czuje dziecko w brzuchu gdy mama płacze.

• Autyzm rodzaje.

• Bodźce zewnętrzne miłe i nieprzyjemne.

• Dlaczego dziecko płacze.

.

Pracownia Edukacyjna powstała z potrzeb dzieci i rodziców oraz pasjonatów – terapeutów, pedagogów,  logopedów, psychologów. Jest to miejsce życzliwe i przyjazne dla wszystkich tych, którzy wykazują potrzebę rozwoju rozumianego jako terapia, nauka, zabawa.

Łączymy w sobie pasję twórczego rozwoju, terapii dzieci posiadających deficyty rozwojowe, niepełnosprawności, zaburzenia oraz efektywnej i skutecznej nauki. Dajemy możliwość kompleksowego rozpoznania potrzeb i możliwości psychofizycznych Twojego dziecka wykorzystując szeroką ofertę metod terapeutycznych.

Pracownia Edukacyjna to miejsce umożliwiające pełny i harmonijny rozwój Twojego dziecka.

Co nas wyróżnia:

– profesjonalna, doświadczona kadra.

– życzliwa atmosfera.

.

Pracownia Edukacyjna Profesjonalny Punkt Przedszkolny – mgr Ewa Pocięgiel

.

 absolwentka Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, oligofrenopedagog, pedagog o specjalności resocjalizacja i profilaktyka społeczna, nauczyciel – terapeuta.

Ukończyła studia podyplomowe w zakresie terapii i diagnozy psycho – pedagogicznej oraz wiele szkoleń i kursów kwalifikacyjnych.

Dotyczą one min.:

wczesnego wspomagania rozwoju i edukacji uczniów autystycznych.

metody symultaniczno – sekwencyjnej.

metody badania zagrożenia dysleksją.

rozpoznawania ryzyka dysleksji edukacji wczesnoszkolnej.

dramy, analizy rysunków dziecka – rysunki jako narzędzie diagnozujące i terapeutyczne.

programu wychowawczo – profilaktycznego.

„Spójrz inaczej”, zajmuje się prowadzeniem terapii indywidualnej i grupowej dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną, zaburzeniami rozwoju (specjalizuje się w pracy z osobami z autyzmem, zespołem Aspergera).

Ewa Pocięgiel jest wykładowcą w Instytucie Studiów Podyplomowych w Tychach, nauczycielem, trenerem efektywnej nauki, tj. szybkiego czytania i technik pamięciowych.

.

Elitarny Punkt Przedszkolny

.

Wszystkie zajęcia dla naszych dzieci wraz z WWR są bezpłatne. Naszym celem jest rozwijanie autonomiioraz przygotowanie dziecka do samodzielnego funkcjonowania w życiu rodzinnym i społecznym. Wszystkie potrzebne terapie prowadzone są w czasie pobytu dziecka w przedszkolu.

.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny – PARTNER

Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak w Tychach .

Zielone Tychy Kultura .

Rubinowy Zegar Słoneczny w Tychach . 

.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny – przydatne linki

.

Ulica Armii Krajowej w Tychach .

Ulica Żwakowska w Tychach .

.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny – podstawa prawna

.

Wszystkie dane o specyfikacji zawodowej i nazwach haseł produktów usytuowanych na stronach Pracownia Edukacyjna Specjalistyczny Punkt Przedszkolny są własnością Pracownia Edukacyjna Specjalistyczny Punkt Przedszkolny i ulokowane na podstawie Faktury Nr 18/2018 z dnia 28.06.2018 i wystawionej przez Henryk Jan Dominiak Artysta rzeźbiarz, złotnik, grafik, malarz.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny

ciekawostki naukowe

.

POSTAWY, psychol., socjol. jedno z podstawowych pojęć z zakresu psychologii społ. i socjologii. Używane na oznaczenie wykształconych w toku indywidualnego życia i społ. rozwoju człowieka składników osobowości. Wyrażają się w tendencji do specyficznych, względnie stałych i stereotypowych sposobów i form reagowania na. określone bodźce w określonych sytuacjach.

Każda postawa jest umysłowym i nerwowym stanem, gotowości organizmu, ukształtowanym przez doświadczenie osobnicze, ukierunkowującym i organizującym reakcje jednostki wobec wszelkich przedmiotów i sytuacji, z którymi ten stan jest związany.

Przyjmowanie określonych postaw związane jest z kształtowaniem się określonych ideologii, uprzedzeń i przesądów, powoduje preferowanie pewnych celów, wartości i sposobów działania, a odrzucanie innych w odniesieniu do poszczególnych osób, grup społ., problemów, doktryn nauk, itp.

Wyrazem werbalnym postawy są opinie.

Układ postaw, charakterystyczny dla danego człowieka czy grupy społ., jest intelektualnym i emocjonalnym wyrazem ustosunkowania się do świata zewn. i własnej osoby, jest związany ściśle z przekonaniami i właściwą danemu człowiekowi strukturą motywacyjną, określa charakter danej jednostki.

Z punktu widzenia procedury badawczej typologia postawy związana jest ściśle z typologią osobowości i z klasyfika-cją potrzeb i motywów natury społ. i osobistej, stałych dla danego człowieka i wyznaczających gł. kierunek jego zachowania.

O postawach społecznych, ich kształtowaniu i rozwoju mówi się w odniesieniu do postaw społecznie aprobowanych również w sensie charakteryzowania określonych, homogennych grup społ., reprezentujących określone, wspólne postawy odnoszące się do przedmiotów, osób, pojęć i zagadnień znanych przez wszystkich członków grupy społecznej lub całe społeczeństwo.

Postawy osobiste są właściwe tylko danej jednostce dotyczą kręgu własnych jednostkowych powiązań emocjonalnych (np. stosunek do własnej matki).

.

Wzmianka cd.

.

PEDAGOGIKA SPECJALNA, dział pedagogiki zajmujący się działalnością wychowawczą, której celem jest społ. rewalidacja dzieci odchylonych w jakikolwiek bądź sposób od normy.

Często nazywana również pedagogiką leczniczą lub ortopedagogiką.

W niektórych krajach uważana za dział higieny psych., w innych psychiatrii dziecięcej.

W Polsce przyjęły się nazwy: pedagogika lecznicza i pedagogika specjalna.

Pierwszy termin podkreśla terapeutyczne oddziaływanie zabiegów i metod pracy rewalidacyjnej oraz konieczność współdziałania z lekarzem.

Drugi wyraża pewną specyficzną odrębność zarówno dzieci objętych opieką, jak i celu działalności wychowawczej, metod oddziaływania pewnych urządzeń i pomocy nauk. oraz przygotowania nauczycieli-wychowawców.

W Polsce w zakres pedagogiki specjalnej wchodzi opieka nad dziećmi: głuchymi, niewidomymi, w pewnym okresie ich życia dziećmi przewlekle chorymi i niedostosowanymi społecznie oraz dziećmi z wadami wymowy.

Pedagogika specjalna zajmuje się więc różnymi upośledzeniami, wykolejeniami, schorzeniami i różnymi ich gradacjami oraz powiązaniami. Praca rewalidacyjna wymaga powiązania p.s. z innymi naukami i oparcia się na ich osiągnięciach, przede wszystkim: fizjologii, patologii ogólnej, neurologii, psychologii, psychopatologii, psychiatrii, pediatrii, higieny, pedagogiki ogólnej i socjologii, a ponadto umiejętnego wykorzystania obserwacji życiowych.

W pracy rewalidacyjnej bowiem potrzebna jest zarówno dobra znajomość stanu somatycznego i nerwowego dziecka, możliwości jego rozwoju fiz. i psych., jak i czynników etiologicznych i mechanizmów jego upośledzenia czy wykolejenia oraz zrozumienia podłoża socjologicznego wykolejeń.

Uszkodzenia natury organicznej i funkcjonalnej wyrażają się w częściowym zamknięciu normalnej drogi poznawania świata i komunikowania się z myślą ludzką (niewidomi, głusi i głuchociemni), w zaburzeniach j nieprawidłowościach przebiegów procesów poznawczych (upośledzeni umysłowo) i nerwowych, utrudniających normalne kontakty ze środowiskiem (np. niedostosowani społecznie).

Pedagogika specjalna musi przede wszystkim braki te korygować, kompensować i usprawniać skorygowane funkcje, doskonalić nietknięte upośledzeniem oraz dążyć do tworzenia warunków normujących stan ośrodkowego układu nerwowego.

.

Wzmianka P.s. cd.

.

P.s. opiera się na stale doskonalonych metodach poznawania dziecka i praw rządzących jego rozwojem na stale pogłębianym stosunku do jednostki upośledzonej i stale wzbogacanej znajomości możliwości rozwojowych danego osobnika.

Wyjaśnia ona możliwości rewalidacyjne wychowanków, określa środki kompensacyjne, odpowiednio przystosowuje formy szkolnictwa, programy i metody pracy rewalidacyjnej. W pracy tej musi brać udział lekarz, pedagog-specjalista, psycholog i socjolog.

Konieczna jest też ścisła współpraca nauczyciela-wychowawcy i lekarza ze środowiskiem domowym dziecka. Zagadnienie metody jest sprawą zasadniczą we wszystkich pracach rewalidacyjnych.

Podstawą są tu:

1). konkretyzm we wszystkich jego przejawach i formach.

2). indywidualizowanie, uaktywnianie usamodzielnianie dziecka.

3). kształtowanie postawy poszukująco-badawczej.

Wzmaga to zainteresowanie zjawiskami życia i budzi dążenia do twórczej akcji i zamiłowania do pracy.

Wiąże nierozerwalnie pracę umysłową z pracą fizyczną, a środowisko szkolne z życiem pozaszkolnym.

Wytworzenie pogodnej, twórczej atmosfery życia i pracy oddziałuje tonizująco i harmonizująco na,wychowanka oraz wzmaga niezbędny w akcji rewalidacyjnej dynamizm adaptacyjny danego osobnika.

W pedagogice specjalnej coraz wyraźniej występują tendencje przeciw ograniczaniu działalności wychowawczej do usuwania swoistych przeszkód w rozwoju przez kompensację i korygowanie warunków sprzyjających odchyleniu od normy.

Coraz większy nacisk kładzie się na jednoczesne dostarczanie warunków pozytywnych wychowania, tzn. doprowadzenia każdego osobnika upośledzonego do takiej pełni osobistego i społ. życia, jaką on może osiągnąć wśród normalnego środowiska społecznego.

Początki p.s. wiążą się z pierwszymi instytucjami wychowującymi dzieci głuche (Paryż 1770, ksiądz Ch.M. Epée), niewidome (Paryż 1784, V. Haüy), oligofreniczne (1 poł. XIX w. Paryż, dr Edouard Seguin i Szwajcaria dr Guggenbüh1).

W Polsce: dzieci głuche (Warszawa 1817, ksiądz J.Z. Falkowski), niewidome (Warszawa 1841, ksiądz Józefat Szczygielski), oligofreniczne (Warszawa 1918, Michalina Stefanowska, Łódź 1918, dr S. Kopciński), przewlekle chore (Busko-Zdrój 1926, dr Szymon Starkiewicz i Zakopane dr E. Godlewski junior).

W Polsce przygotowanie nauczycieli do szkół i zakładów specjalnych prowadzi założony przez Marię Grzegorzewską 1921 w Warszawie Instytut Pedagogiki Specjalnej. Od 1924 ukazuje się kwartalnik „Szkoła Specjalna”, poświęcony problematyce p.s.

.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny

wieść

.

PSYCHOTECHNIKA [gr.], dział psychologii pracy, zapoczątkowany w XX w. przez H. Münsterberga. Dział zajmuje się badaniem określonych cech psychicznych człowieka (inteligencji, uzdolnień, sprawności psychoruchowych itp.). Celem badań jest stwierdzenie przydatności i selekcji kandydatów do określonych zawodów lub stanowisk, ułatwienia wyboru najodpowiedniejszego dla danego osobnika zawodu oraz kierunku i sposobu kształcenia.

Podstawową metodą stosowaną w psychotechnice są testy.

.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny

informacia o psychoterapii

.

PSYCHOTERAPIA [gr.], leczenie przez wywieranie wpływu na psychikę pacjenta (w odróżnieniu od leczenia farmakologicznego, chirurgicznego).

Psychoterapię stosuje gł. w przypadkach zaburzeń psych. (zwłaszcza nerwic), także z powodzeniem w wielu cierpieniach wchodzących jednocześnie w zakres psychiatrii i innych działów medycyny (tzw. zaburzenia psychosomatyczne, psychosomatyka). Takich jak m.in. w czynnościowych zaburzeniach krążenia, przewodu pokarmowego, w zaburzeniach seksualnych itd.

Psychoterapia w szerokim znaczeniu, polegająca na ogólnym oddziaływaniu na pacjenta przez odpowiedni stosunek lekarza do niego – ma w zasadzie zastosowanie w całej medycynie. W węższym znaczeniu. p. jest zamierzoną, systematyczną i planową, ukierunkowaną metodą leczniczą, opartą na rozwijającym się w toku leczenia związku interpersonalnym terapeuty i pacjenta.

Stosowana może być jako jedyna metoda lecznicza lub jako element terapii kompleksowej (np. w połączeniu z leczeniem farmakologicznym), indywidualnie lub w odpowiednio dobranych grupach pacjentów.

W psychoterapii grupowej stosuje się często technikę psychodramatyczną (tzw. psychodrama).

Podstawowe kierunki psychoterapii i związane z nimi metody:

a). psychoterapia podtrzymująca, oparta na takich technikach, jak doradzanie, uspokajanie, wyjaśnianie i perswazja, bez wnikania w konflikty emocjonalne tkwiące u podłoża zaburzeń nerwicowych.

b). sychoterapia. racjonalna, oparta na intelektualnej analizie problemów pacjenta, wzmacnianiu mechanizmów obronnych i rozwijaniu samokontroli nad emocjami.

Metody stosowane w obu tych kierunkach oparte są na sugestywnym i kierującym oddziaływaniu terapeuty.

Psychoterapia analityczna (wglądowa, dynamiczna), nastawiona na odkrywanie i interpretację konfliktów emocjonalnych i przez dostarczenie pacjentowi korektywnego doświadczenia dążąca do trwałych zmian w jego osobowości.

W tego typu sychoterapii. rola terapeuty jest pasywna, ogranicza się do interpretacji dostarczonego przez pacjenta materiału (swobodne kojarzenia, sny, fantazje, uczucia, postawy itp.). Często nacisk położony jest na analizę kształtującego się w przebiegu psychoterapii przeniesienia. Klasycznym typem tego rodzaju psychoterapii jest – psychoanaliza. Pośrednio celom p. służą organizowane w zakładach leczniczych (także w ambulatoriach) leczenie pracą, zajęcia świetlicowe, artystyczne, z zakresu wychowania fizycznego i inne.

.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny – informacia o fizykoterapii 

.

FIZYKOTERAPIA [gr. phýsikos ”naturalny”, terapeìa ”leczenie”], fizjoterapia, fizjatria, fizykalne lecznictwo.

Postępowanie lecznicze oparte na zdobyczach fizyki, chemii, fizjologii, patologii i innych nauk oraz na doświadczeniu dyscyplin klinicznych. Polega na poddawaniu ustroju ludzkiego lub jego części działaniu różnego rodzaju energii, jak mech., cieplna, świetlna, elektr.

Stosowanie promieniowania jonizującego, zaliczane dawniej do fizykoterapii, jest obecnie przedmiotem radioterapii.

Początki postępowania leczniczego, które dziś wchodzi w zakres fizykoterapii (a zwłaszcza przyrodolecznictwa) sięgają zamierzchłych dziejów ludzkości. Człowiek pierwotny znał już dobroczynny wpływ Słońca i wody oraz innych sił przyrody, z których korzystał dla celów leczniczych. Człowiek starożytny przypisywał siłom przyrody cechy boskości i składał im na ołtarzach ofiary, by odzyskać zdrowie.

Hipokrates podnosił znaczenie dla zdrowia światła słonecznego i wody, a Galen mówił o dobroczynnym kontakcie z rybami elektrycznymi.

Asyryjczycy, a później Grecy stosowali kąpiele słoneczne, które rozpowszechniły się w Rzymie, tak że solaria stały się składową częścią mieszkania. W starożytnosci znane były również masaż ciała i gorące kataplazmy.

Współczesna fizykoterapia zawdzięcza swój rozwój (od 2 poł. XIX w.) odkryciu elektryczności, rozwojowi fizjologii, a później biofizyki i biochemii oraz postępowi w doskonaleriiu aparatury elektromed. pomiarowej, diagnostycznej i leczniczej.

Pozwoliło to na dokładne precyzowanie i różnicowanie fizykoterapeutycznych wskazań leczniczych w poszczególnych dyscyplinach medycznych. Dzięki zebraniu w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat ogromnego doświadczenia klinicznego z zakresu działania na ustrój ludzki w stanie choroby różnych postaci i rodzajów energii, fizykoterapia stała się samodzielną dyscypliną med. O obszernym programie szkolenia specjalistycznego, które, poparte gruntownym przygotowaniem internistycznym, wyłania specjalistę fizykoterapeutę (fizjatrę).

Lekarze tej dyscypliny tworzą towarzystwa nauk. krajowe i międzynar., które odbywają swe zjazdy nauk. (pierwszy międzynar. zjazd Towarzystwa Fizykoterapeutów – Liège 1905).

.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny

fizykoterapia cd.

.

Fizykoterapia przeniknęła do wszystkich dyscyplin med., wypierając stosowane nieraz od wielu lat inne metody postępowania. Stała się metodą często nieodzowną w chirurgii urazowej i wszystkich dyscyplinach zabiegowych. Ponadto w reumatologii, neurologii, pediatrii, in. F. dermatologii, laryngologii zachowawczej i in.

Fizykoterapia odgrywa ogromną rolę w rehabilitacji po chorobie Heinego-Medina, przywracając po długim, nieraz kilkuletnim stosowaniu ruchy, których odzyskanie nie wydawało się dawniej możliwe.

W zakres fizykoterapii wchodzą obecnie gimnastyka lecznicza, mechanoterapia, masaż, kocowanie, termoterapia, czyli ciepłolecznictwo, aktynoterapia, czyli światłolecznictwo (wraz z helioterapią). Również elektroterapia (a w jej obrębie galwanoterapia, faradyzacja, jontoforeza, darsonwalizacja, diatermia). Ponadto ultrasonoterapia, jak również kąpiele lecznicze (balneoterapia), wodolecznictwo i klimatoterapia.

Istotne dla skuteczności fizykoterapii jest uzyskanie za pomocą odpowiednio dobranej i dawkowanej energii zamierzonej reakcji organizmu chorego lub zagrożonego chorobą.

Znane jest np. przeciwzapalne i przeciwbólowe działanie diatermii krótkofalowej (krótkofalowa terapia, ultrakrótkofalowa terapia) w gośćcu i w nerwobólach, bodźcowe działanie faradyzacji i galwanoterapii w niedowładach mięśniowych. Farmakodynamiczne działanie promieniowania nadfioletowego Słońca lub lamp kwarcowych (lampy lecznicze), polegające na przejściu ergosterolu zawartego w skórze w witaminę D2.

Gimnastyka lecznicza, masaż i mechanoterapia przywracają ruchy upośledzone po doznanych urazach (złamaniach, zwichnięciach, ranach) i znane są jako podstawowe metody w rehabilitacji.

Działanie fizoterapii jest wielostronne, gdyż pod jej wpływem ulegają rozszerzeniu naczynia krwionośne i przyspieszeniu procesy przemiany materii, spalania i wydalania, zarówno w układzie wewnątrzwydzielniczym i w ośrodkowym układzie nerwowym oraz układzie autonomicznym. Również wtórnie w układzie oddechowym, trawiennym i innych.

.

Pracownia Edukacyjna Elitarny Punkt Przedszkolny

zmysły

.

ZMYSŁY, zdolności człowieka i zwierząt do odbioru i analizy bodźców działających na organizm.

Różne rodzaje bodźców odbierane są przez urozmaicone wyspecjalizowane struktury, zw. narządami zmysłów lub receptorami i dają jakościowo wielorakie wrażenia zmysłowe. Terminem tym określa się w zasadzie tylko te efekty działania bodźców, które znajdują odbicie w świadomości.

Wpływ wielu bodźców nie jest odczuwany świadomie. Analiza bodźców dokonywana jest częściowo w samym receptorze, częściowo w odpowiednim ośrodku nerwowym, z którym receptor połączony jest dośrodkowymi włóknami nerwowymi.

Tradycyjnie rozróżniano pięć zmysłów: wzrok, słuch, dotyk oraz węch i smak (zw. łącznie zmysłem chemicznym).

Obecnie włącza się często do kategorii zmysłów także zmysł równowagi, zmysł temperatury (czucie ciepła i zimna, temperatury czucie), zmysł kinestetyczny (kinestezja).

Każdy zmysł ma ściśle określony zakres reagowania, np. zmysł wzroku u człowieka jest to zdolność odbioru i analizy fal elektromagnet. o dł. 0,38-0,77 μ.

Wszystkie zmysły podlegają pewnym ogólnym prawom, jak np. zasada wrażliwości różnicowej, zasada specyficznych energii zmysłowych, prawo adaptacji.

.

.

.